<< back
Γυναίκα
Κάθε φορά που βρέχει
αυτή περπατάει στους δρόμους.
Έχει μια γυάλινη μπάλα
στην κοιλιά και φύκια στο στόμα.
Κανείς δεν της μίλησε ποτέ
για τη γυναίκα που είχε
τα μάτια γεμάτα βροχή.
Πώς γίνεται
μια πέτρα
τόση δα
να χωράει
στην επιφάνεια της
ένα ουρανό
που διώχνει τη θλίψη
απο τις μέρες
και τις νύκτες
που με τρώνε
έτσι απλά
χωρίς τύψεις
Δύο μικρές υποθέσεις
Κυλιέται και σκούζει αδιάκοπα
πάνω στα άσπρα πλακάκια
της κουζίνας
τα νύχια της κόκκινα και μυτερά
βγαλμένα έξω
η γλώσσα αγγίζει
την πρησμένη κοιλιά
δύο μικρές κραυγές ηχούν
απ’ το καλάθι της γέννας.
Χρώμα σελήνης
Νύκτες με μακό
μπλουζάκια
εκμυστηρεύσεις
τρελές
μέσα σε ποτήρια
κρασιού
χρώμα
σελήνης
υγρής.
Κι εγώ στην άκρη της κλωστής
υφαίνω παραμύθια
απο άγριες φράουλες.
Γράμμα σ΄ ένα φίλο
Τα όρια
στενεύουν
παράδοξα
καθώς το κενό
αποκτά μια άλλη
διάσταση.
Μεταφυσικά πλανιέται
πάνω σε τοίχο
το μαύρο τετράγωνό σου
Malevich
εκκρίνει το παράλογο.
Πλανιέται το μάτι ανίκανο
εκμηδενίζονται
τα τρισδιάστατα σημεία
Τίποτα πια δεν
αιωρείται.
Γράμμα
σ’ένα φίλο
ακολουθεί η “ποντικοπαγίδα”
- σαρκαστική η απάντησή σου Grosz.
Πάνω σε άκρη
ο ίλιγγος
γρεμίζεται
κι έτσι εισβάλλεις μέσα
αγγίζοντας για πρώτη φορά
ζωντανό γαλάζιο
λίγο πρίν πηδήσεις
στο κενό.
Χωρίς μυστικά
Σε κείνο το
μέρος
όλα είναι
αλλιώτικα
σαν από
βελούδο
μικρά βουνά
γεμάτα
κοχύλια
που στάζουν
χρυσό.
Γλυστράει το
πόδι στην άμμο
μα φθάνει ως
την κορφή
εκεί που αρχίζει
ο ουρανός
και τότε τα
μυστικά μου
ολα
αγγίζουν
το φεγγάρι.
Απέραντο μπλε
Στην κορφή της χιονισμένης πλαγιάς
εγώ και μια μάγισσα
ανακατεύουμε βοτάνια
απ’ τους γκρεμούς
κοιτάζοντας το απέραντο μπλε
του Yves Klein.
Μπουκάλια από το ίδιο άρωμα
Κι ήτανε λέει
να επισκεφτώ πάλι
εκείνο το παράξενο δωμάτιο
να το κοιτάξω απ’ όλες του
τις εισόδους που δεν κλείσανε
γιατί
το κρεβάτι παραμένει
κόκκινα σάπιο και αδειανό
οι καθρέφτες κοροϊδεύουν
τα πρόσωπα
και τα γυρνάνε ανάποδα
έτσι που να γλιστράνε
από μέσα οσμές τρόμου
χθεσινού
η φυγή τρέφει τη νοσταλγία
μπουκάλια από το ίδιο άρωμα
κλωστές κουβάρια πάνω
σε σκάλα μετέωρη
αφού τα χέρια κρυσταλλώθηκαν
επικίνδυνα πάνω σε κομμένο κορμό
κι έτσι
το αυτοσχέδιο ζώο
δεν έχει πια σώμα
έχει μόνο κεφάλι
κι αυτό κέρινο.
Άτιτλο
Θυμάμαι
εκείνο το απόγευμα
στο ακρωτήρι του Έλληνα
το σύννεφο που πήρε
μορφή ψαριού
και γω να το
κοιτώ
- φωτογραφία της στιγμής -
που σ’ έκανε
για πάντα
δικό μου.
